Piękne i zdrowe zębywizytówką każdego człowieka sukcesu

Leczenie chorób przyzębia

Praktycznie każdy z nas myśli o zdrowiu zębów, ale mało kto o dziąsłach. Tymczasem jeśli będą one w złej kondycji, nie ma co marzyć o pięknym uśmiechu.

Paradontoza – czyli zapalenie tkanek przyzębia otaczających ząb i sprawiających, że trzyma się on mocno w szczęce pojawia się zwykle około 35. roku życia. Jest to choroba, której efektem niejednokrotnie bywa utrata zębów. Paradontozę wywołują bakterie gromadzące się w miejscu zetknięcia dziąseł i zęba. W ponad 90 proc. przypadków schorzenie rozwija się z powodu niewłaściwej higieny jamy ustnej.

Dział stomatologii zajmujący się chorobami dziąseł to periodontologia. Specjalistą periodontologii w Stomatologii Pro-Familia jest Lek. stom. Agata Cebulak.

Przyczyny

Najczęstszym czynnikiem wywołującym paradontozę jest brak dostatecznej higieny jamy ustnej. Jeśli nie myjemy zębów lub robimy to niedokładnie, odkłada się na nich płytka bakteryjna złożona z drobnoustrojów i resztek jedzenia. Nieusuwana twardnieje i zmienia się w porowaty kamień. Najpierw tworzy się on przy krawędzi dziąseł, później wdziera się pod nie, tworząc patologiczne kieszonki. Kamień nieustannie drażni dziąsła, wywołuje obrzęk, ból i krwawienie podczas mycia zębów. Stanowiąc doskonałe rusztowanie dla bakterii, umożliwia im bezpośredni kontakt z tkankami. Bez interwencji stomatologa dochodzi do odsłonięcia szyjek zębowych – jedzenie zimnych, gorących, kwaśnych lub słodkich pokarmów staje się istną katorgą – a kamień i wszechobecne bakterie niszczą tkanki mocujące zęby w kości szczęki. W efekcie zęby mogą zacząć się ruszać.

Rozwojowi choroby sprzyjają:

• zmniejszenie odporności immunologicznej organizmu,
• długotrwały stres,
• awitaminoza,
• cukrzyca,
• reumatoidalne zapalenie stawów,
• zaburzenia hormonalne,
• nadużywanie alkoholu,
• palenie papierosów,
• wady zgryzu,
• nieprawidłowo założone plomby utrudniające właściwą higienę jamy ustnej,
• źle umocowane korony,
• zażywanie niektórych leków (m.in. przeciwpadaczkowych, na nadciśnienie).

 

Objawy

W pierwszym etapie choroby dziąsła stają się czerwone, obrzmiałe, bardzo wrażliwe na ból, mogą krwawić. Pojawia się nieprzyjemny zapach z ust. W kolejnym stadium zęby zaczynają się chwiać, zaś w ostatnim wypadają.

 

Co powinno nas niepokoić:

• nadmierne odkładanie się kamienia nazębnego,
• zaczerwienienie, obrzęk i ból dziąseł,
• krwawienia podczas mycia zębów szczoteczką, a potem nawet podczas gryzienia,
• suchość, uczucie niesmaku, nieprzyjemny zapach z ust,
• obnażanie się i nadwrażliwość szyjek,
• rozchwianie zębów.

 

Leczenie

W przypadku wystąpienia zapalenia dziąseł należy niezwłocznie udać się do stomatologa, najlepiej specjalisty periodontologa. W zależności od stadium choroby zdecyduje on o rodzaju leczenia, które rozpocznie się od usunięcia złogów i oczyszczenia zębów. Czasem już te zabiegi wystarczą, by dolegliwości minęły. Jeśli zapalenie dziąseł przebiega w sposób ciężki, przepisywany jest antybiotyk w postaci tabletek lub maści na dziąsła. Jeśli choroba uszkodziła znaczną część ozębnej, lekarz może przeprowadzić szynowanie, czyli usztywnianie chwiejących się zębów.

 

Fazy leczenia paradontozy:

Faza higienizacyjna
Polega na wyeliminowaniu czynników zapaleniotwórczych i podtrzymujących zapalenie przez:
profesjonalne usuniecie płytki nazębnej i kamienia naddziąsłowego,
indywidualny instruktaż wykonywania zabiegów higienicznych z uwzględnieniem oczyszczania miejsc trudnodostępnych,
korektę nawisających wypełnień i traumatyzujących uzupełnień protetycznych.

 
Faza właściwa (kiretaż)
To delikatne oczyszczenie powierzchni korzenia z kamienia poddziąsłowego, usunięcie zakażonego toksynami cementu korzeniowego i wygładzenie powierzchni korzenia (root planin). Zabieg ten wykonuje się podczas 2-4 wizyt w znieczuleniu miejscowym specjalnymi narzędziami – kiretami. Wygładzenie powierzchni korzeni utrudnia ponowną kolonizację bakterii i przyzębie może się zregenerować. U wielu pacjentów w wyniku tego leczenia dochodzi do znacznej redukcji głębokości kieszonek, w wyniku czego nie jest potrzebna terapia chirurgiczna. Jeżeli jednak pomimo przeprowadzonego leczenia (skaling + root planing) pozostały jeszcze pojedyncze głębokie kieszonki (powyżej 5 mm)stanowiące miejsce retencji bakterii, konieczne jest przeprowadzenie terapii chirurgicznej, a więc dokładne oczyszczenie głębokich kieszeni kostnych, czasem również korekta dziąsła i kości oraz regeneracja defektów kostnych. W tej fazie proponuje się też rozwiązania protetyczne.

 
Faza podtrzymująca (recall)
Pozwala na utrwalenie uzyskanej poprawy i nie dopuszcza do nawrotu procesu zapalnego. Konieczność systematycznych kontroli uwarunkowana jest przewlekłym przebiegiem chorób przyzębia i waha się od 3 do 6 miesięcy. Kontrola obejmuje: stan dziąseł, krwawienia i głębokość kieszeni, warunki zgryzowe, ubytki próchnicowe oraz co 2 – 3 lata zdjęcie panoramiczne. Odstęp między wizytami higienicznymi jest określany indywidualnie. Systematyczność to nie tylko okresowe kontrole, ale także przestrzeganie przez Pacjenta zaleceń profilaktycznych i leczniczych w domu. Istnieje konieczność utrzymania reżimu higieny jamy ustnej przez Pacjenta, bo tylko to warunkuje skuteczność przeprowadzonego leczenia. Domowe zabiegi higieniczne stanowią czynnik decydujący o trwałym powodzeniu leczenia.

Zapobieganie

Należy starannie dbać o higienę jamy ustnej. W przypadku pojawienia się pierwszych symptomów stanu zapalnego dziąseł, podstawą kuracji muszą być odpowiednio wykonywane zabiegi higieniczne, przy użyciu właściwych preparatów.

Jak zadbać o podrażnione dziąsła? Należy szczotkować zęby trzy razy dziennie, również wówczas, kiedy dziąsła krwawią; przynajmniej raz czyścić przestrzenie między zębami nicią dentystyczną; przed snem płukać jamę ustną odpowiednim płynem i stosować miękką szczoteczkę. Warto regularnie kontrolować stan uzębienia u stomatologa, tylko wtedy możliwe będzie wczesne rozpoznanie zapalenia dziąseł.

Statystyki
Na paradontozę choruje ponad 10 procent ludności na świecie. W Polsce odsetek chorujących jest dużo większy, obejmuje ok. 70 procent ludności. Choroba pojawia się zwykle ok. 35. roku życia, dotyka częściej mężczyzn niż kobiety.